گالری تصویر

MUS--noorollah momen nejad
S-EL--music-aladin
el--Shamirza_morady
izeh-ali Hafezi- ni
mus- os-aladin
mus- tushmal2
mus--EIZEH-OS M A NEJATI-
mus--sar lak sina
mus-dawar-gardun vali pur
mus-hoshang chartangi
music-dawar- gh ghanbari-1391

آمارسایت

دانشنامه فرهنگ و هنر قوم بختیاری : چیستی و چرایی؟

این دانشنامه با هدف شناخت و شناساندن فرهنگ و هنر قوم بختیاری پی افکنده شده،می رود تا گامی دربازنمایاندن رازها و رمز های فرهنگ این سرزمین باشد.
نسل امروز ما باید بدانند : که ایمانا کی بیدیم و سی چه، چی نو، وا بی !!؟.......
از بس ننوشتیم ،خونبهای خدمتمان به نام دیگران! ثبت شد .چرا ننوشتیم... چرا ننویسیم ؟!
چرا ننویسیم ،جوانان ماباید بدانند:...می شود دو باره  سردارها و سعدی هایمان در کهکشان فرهنگ گیتی بدرخشند...این وبگاه که گلچینی از این دانشنامه بزرگ است با این باور،هشتمین سال آغازِ کارخود را جشن می گیرد (1394/4/4 ).

بخش های وب سایت WWW.DAWAR.IR
بانک زندگی نامه و آشنایی با آثار چهرگان و نخبگان قوم بختیاری
بخش آرشیو عکس و اسناد و فیلم قوم بختیاری  (ایجاد آرشیوی با 12000 عکس  و فیلم )
راه اندازی بانک کتاب و مقالات  واسناد بختیاری
بخش شعر و ادب بومی بختیاری (جمع آوری بیش از 5000 بیت از شعرهای بومی )
فرهنگ جامع واژگان  و زبان بختیاری و فرهنگهای واژگان ویژه
بخش آوا ها و نوا های سرزمین بختیاری (موسیقی)
بخش آفرینه های هنری بختیاریان (سازه های فلزی وسنگی و سفالی و هنر بافته ها و دوخته ها)
بخش ثبت مستندات بختیاری –B.D.P- (ثبت و ساماندهی آثار هنری و قلمی فرهیختگان بختیاری)
بخش تاریخ و میراث فرهنگی  سرزمین بختیاری ()و....امروز این وبگاه به جایگاهی رسیده که علاقمندان فرهنگ و تمدن قوم بختیاری ، اطلاعات و مقالات و آثارشان را باری ارائه به آن واگذار کرده و یا از آن می طلبند. 

  ما تشی وا کردیم  ایسا، بلازس بکنین... مدیر سایت : الف – مقصودی

 
 
 

شعر بختیاری. (دَنگْ وُ دوندال)

هَيا بونگِه بي دونگ. (دَنگْ وُ دوندال)--- تدوين و فرآوري: ا- مقصودي

آخي، كُر، كِي نِي ؟ بَلال، خُونِي، بِيو، بِنَمْ، تو كِي نِي؟!      نَه ديده، نه اَ شنيده، وِه دِل، شيريني؟…

 ..ها، جونوم، نديده وُ نَه اَشنَدِه، وِه دلْ، نشيني ، سوزِه صِدات وُ دنگ و سُوزِه د ِلِت، بونگ، ا يي زِنِه :اُـ وَيد يم تا« دنگ وُ دندال» دِلِت، گِرِيوه هايِ قلمت وُ هيا بونگِه تياتِه، بِه يشنَيم وُ بِه اَشنيم.

 

دونوم كه درد وُ غم هزار سالِه ی  يِه ايلی؛ توـ وا سِه سَرْتوـ وا سِه، رِي دلِت تِنگِرِسِه وُ نِي جومِه امّا، وَيديمِه تا، وا – توكْه خيني كِه وِه دِلِه غمدار، پِزْمِهِ كُنِه.... بِنويسيم،  تا همه بِدونن، ايما كي بيديم وُ سي چه چي نو،. وابيد؟!

ايما هم چِي هَمِه، روزگارِه ا يي گودرنيديم، وا همه يه خووي هاس وُ بديها.... يه دس، وِه كار وُ دست وُ دِلي وِه خدا، امّا، روزگار، وا ـ اِيما، خو، تا، نكرد …!

پَر وُ پِركِه دِرَهْدِه « د ِلِه مونِه» سوهْدِن، تا رِيْت وُ سر وا زير ، به مَهنيم. ....ايي خون، تا  نومي و نشوني وه، شيرون و شهيدون «فاتحِ» قندهار و تهرون نبو.... مندلي همو شيره شهيد، زه ويرمون بِره وُ دِي نخونيم :

شومشيرِه، علي مردون، طلايِه بي غَش .......  وهِ  زمين، برق ايي زنه، وه آسمون تَشْ.

دِي نومي وِه عليداد، همو رستم ايل، وا ـ ميون نياد....... اينو، نَدونِنْ، كه هني دِلامون، سي يه بيتِه «عبده محمد»، گل گيس، بلال و شُِليله سوهْدِه دِلايه  كوه وُ مال، پِرْ زِنِه  وُ  آوازه «مشك و دويه» دايل تينا، زير «بهونه بفا»  وِه گوش ، رِسِه:

اَي، دا، مَشكِه، اِي، دو مَشكِه                   باريكوم كِردي چي تالِه دَشكِه.

 وُ نالِ نالِه برزيرونِه وُلاتْ‌ وِر، بُلندِه كه:

         وُ لا، يكي نِه ايي خواستوم، اَي داد ـ اَي، بيداده بِخونه      بِكَنِه خار، وِه دلوم،ا ِي داد ـ اِي، گل، وه جاس، بِنِشونه.

----------------------------------------------------------------------------------

ترجمه:

بانگ بلند سكوت «ترانه و سوگ سرود»

پسر تو كي هستي كه {آواز} بلال را مي خواني :بيا ببينم تو كي هستي؟!

كه {اينچنين} نديده و نشناخته، به دل شيرين {آشنا} مي آئي. بله جانم، نديده و ناشناخته به دل مي نشيند،

سوز صدايت و ترانه درد آگين دلت، بانگ مي زند :آمديم تا ترانه و سوگينه ي دلت را، گريه هاي قلمت را و پيام بلند چشمايت را بشناسم و بشنويم.مي دانم كه درد و غم هزار ساله ي ايل، لايه لايه بر روي دلت، گسترده شده و نمي جمبد. امّا آمده ايم تا با قطره قطره خوني كه از دل غمدار، تراوش مي كند بنويسيم، تا همه بدانند : ما كه بوديم و از چه چنين شد؟؟.

ما هم مانند همه، روزگار را سپري مي كرديم با همه يِ خوبي ها و بدي هايش، يك دست به كار و دستي و دلي به سوي خدا. امّا روزگار، با ما خوب تا نكرد!

برگ و شكوفه ي درخت دلمان را سوختند. تا عريان و سرافكنده بمانيم.

ادامه ....

  

 

 

گلچینی از سرایش های شاعران هم روزگار به زبان بختیاری-- دل ورچیني از  :ا- مقصودی

«نُها دنــگ ».....شعر ازلی

وه نامـــه خداونده نون و قلـــم                  خداونده شادي، خــداونده غـــم

هو كه آفــــري، ايي همه، كوه و دار           كه شرگس ، وه، زون ،مون، نياهه، شمار

وه نامـه خداونده گَهپ و كوچيـــر              كه، نِي ـ رِه، زه، ياد و زه دل، نيره ، وِِير

خدايـــــي كه اَورِس، چِرَگّ نِــه                 اِ ـ باره، نَمِــــه دل، وه هر مـــــرغزار

هو كــه داد، علي ، شومشيــــره دو دَم           كــه زس وا ـ گره ،حقه  بيش و كم

مونوم كمترين بنده يه ، هونه  زاس            مونوم پيــرو وِه ، احمــــد(ص) و تاته زاس(ع)

بگوين، مردمون، چي سُخن ساز طوس       كه، واـ نه ، سكندر   وه دستس، دو بوس : 

 « چـــو ايــران، نباشد، تن من مباد ...         بد يـــن بوم و بـــر،زنده،  يــك ، تن مباد »

                 الف - مهنای ایذوی.... « اصفهان 1/10/74 »

ترجمه:

به نام  خداوند «ن والقلـــم»                  خداوند گار شادي، خــداوند غـــم

همان كه اين همه كوه و درخت  را آفريد .... همان كه به شكر اندرش زبان قاصر است

به نام آن خداي بزرگان و كوچك ها .....كه از ياد  نمي نرود و  از خاطر دل بيرون نمي شود

خدايي كه تندر ابرش   در بهاران مي غرد  .. . و باران لطيف را در هر بوستاني  مي بارد

آن كه  به علي (ع) شمشير دوشعبه داد .. .. تا  بيش و كم  حق را از هم  جدا سازد (داد بستاند)

منم كمترين بنده ي ، خانه زادش          .... منم پيــرو  احمــــد(ص) و پسر عم او(ع)

بگوييد اي مردمان،هم چون سُخن سازطوس(فردوسي)...... كه اسكندر هم  بايد به دستش بوسه بگذارد :

  « چـــو ايــران، نباشد، تن من مباد ...      بد يـــن بوم و بـــر،زنده ، يــك، تن مباد »

** **

 

« سرداره ايل »..........به: سلطان آواز ايل، آ بهمن علاءالدين

تونه، ايي گوم، سلام، سرداره ايلـــوم                  تونـــي، تارازه دل، كـــلاره ايــــلوم

تو، گهپي و كوهنگي، كـــي پيايـــي                     هيا بونگه، تونـــه« هيــجار» ايلـــوم

توني« آستاره صوـ وِه» بي كسي مون                 تشي، واـ كُن، مِنـِه، شوگــاره ايلــوم

هزار، دنــگ و سُرو، مينـــه صداتــِه                    توني درمونــه غــم، غمخواره ايلــوم

زه ـ نو، وُركش، صداتِه، تا، بِه ـ اَشنـِن                    همه دَنــگه شلـيل، ياريــاره ايلــوم

دلوم« واـ نو» گِرِهدِه « ما ل كنـوني»                     « بَر اَ فتوـ وِِه» دلت، مرغزاره ايلـوم

تو گوهدی:« تهنایی لیشه جم آبوین »                    دِر– اَو ، مید ون مَهِ  شوگاره  ایلوم

الف – مهنای ایذوی    5 /4/83 ـ ايذه

معني:

 تورا سلام مي گويم ای  سردار ايلم                 توکه مانند كوه تاراز و كوه کلار ايل هستي

 تو بزرگي و مستغنی ، تو بزرگمردی            ندای بلند تو ،بانگ یاری بخش ايل من است.

 تو براي ما ستاره صبح هستي                     در شب ايل،آتشي روشن كن

دوباره شروع به خواندن كن تا صدايت را بشنوند     همان  آواز خوش شلیل و  ياريار  ايل را

دلم دوباره هواي کوچ ايل كرده               تو که دامنه روشن کوه دلت ،مرغزار ایل من است .

هزار ترانه وسرود در صدای توست                     تو غمخوار ایل وعاشق ایل هستی

توگفتی تنهایی بد است وجمع شوید          پس در میدان بیا(طلوع کن) ای ماه شبانگاهی ایل من

 

  این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید اشعار مورد نظر خود را جهت قرار دادن در اين وبگاه به اين آدرس بفرستيد......

 

 غزلی رسا ، که در ساختاری پیچیده ؛ گوشه ای از تاریخ ، فرهنگ و تمدن و هنر این سرزمین را نمایانده است . استاد « ارشادی » گر چه برای ما ناشناخته و کمتر از هنر و کارهایش آگاهی داریم اما این تک سروده ی زیبا ، درسهای گرا نبهایی را به ما می آموزد: آنچه نمی دانیم یا به آسانی از کنار آن می گذریم.(1)

 

کج فکرون                استاد عباس ارشادی 

 

 

 منه  فرگه  چه  کسی ، سوهدنه بال و پره مونه

که وه بالین نه ،خومون،نی خونه ، بهلیم سره مونه

 

 افتو  روشن تون، پیشکش تون با  نکنین   فرگ

که  به افتو،ایی- دیم،  نوره   کمه   اختره  مونه

 

به هوا هم برسه شعله یه  تش تون ،خو ،ایی دونین

تش تون  خین به دل از ، منده یه خاکستره مو نه

 

بختیاری یوم ، تاریخ ، ایی  دونه که  مو ، کی نوم

سر بلندیم  و  به  معـراج، ایی بینیم، سـره مـونه

 

گل نمائین ، نه گل ، شاخه و لک تون، پره خا ره

ذاته « ما »  مثل « گلاوه » ین خوه برگ و بره مونه

 

هونه هاتون سی خوت تون ،جای یه ، ایما ، واره بهونه

گر  و  بردای یه ، صداقت ، منه کوه  بستر ه مونه

 

زنده رودی که حیات ، ایی ده ، به تون ، ماله ،ایمانه

خین نه ما  جاریه ، یو ، قطره ای از کوثره  مو نه    

 

کوهرنگ بید که  بخشید به تون، زنده ایی یه،  سوز

دم  عیسی   به  ایسا  داد  ، ر- ونه  تره  مـونـه

 

آس و  پاسونه  سره  گنج ، نشسته ، هم ایمانیم

زیر پا خاکه خدا ، آسمونس ، ور ـ  سر ه مـو نــه

 

 تونل و او کــو ، بل خین نه  دلـه ،ما نه، کشیدین 

که صفامون ، چی گـل ، سـرسبـده کشــوره مــونـه

 

حـالا ، آ واره  یـه  هـر  شهـر  و دیـاریـم  به ولاتـا

خوش نشینیـم ! بـه هـر جـا ایی زنیـم، چـادره مـونه

 

******

*روزه گاره بد دنگ..............عیدی کیانرسی شوشتری*

روزه گاره که چینو مردم بد دنگ ایی کنه

بس که وا خلقه خدا  حقه و نیرنگ ایی کنه

 

کس نفهمی زه ای دولو، که : مرام تو چنه

وا یکی گرد گهو – وا دیگری جنگ ایی کنه   

 

هر چه دیدیمه زه دنیا، همه پای تعمره بی

یکی نه هی نه به دینس ، یه کی نه بنگ ایی کنه

 

نه هله او ، منه ، مشکوله یکی پس؟! بگره

دیری نه که ایخو صاحبه اورنگ ایی کنه

 

روزگار،حین وه دله مردم عاقل کرده

کیف دنیا نه گهو!آدم ا لد نگ ایی کنه

 

یه کی نه کرده،اونا سیس،و چونوپیل داسه

هر،کا صفتر بد بخته،شل ولنگ ایی کنه

 

یکی وا بنز سواری ا- روه تا منه مال

هر کی، ماشینسه، بینه،سی هوپیشفنگ ایی کنه

 

یه کی نه،کاخ زمستون وتوستونی داد

یه کی هونس،حلبی،یا به کله سنگ، ایی کنه

 

یه کی بینی، که کرس ، میره زه بی درمونی

یه کی زینس اره پاریس، پلسه رنگ ایی کنه

 

یه کی،وا،اهل وعیالس سر،ایی نن، بی شوم

روزگار آدم بیچاره نه، هی بنگ ایی کنه

 

یه کی، بینی زه بدهکاری،گوروهده، زه ولات

دلس(ای خو)یه کینه،یه شوه سرهنگ ایی کنه

 

درده دل ار،گوهده(عیدی)،نه که مین فرگه خوسه

درده مردم به قرون ،هی دلسه،تنگ ایی کنه 

 

 

 

دلانه ای شیوا از بانوی شعر بختیاری:   فریده چراغی (ممیرا)

 

 

*تش پرست..................فریده چراغی(ممیرا)*

 

تش پرستم، تش عشق تو، خدای دلمه

ازنی  یا  اکشی ،   عشق خطای دلمه

 

تا بجورم به خدا حونه ی عشقت منه دل

پا پتی رهدم و صد خار، به پا ی دلمه

 

دل مو درده جوه، چی گل سهری زه غمت

نیخورم غصه، که عشق تو قوای دلمه

 

بعز تو یاد تو مند و دل ویه خرمن درد

نال نالی که تو اشنی زه صدای دلمه

 

مرغ ائی دل به من مرغ تیا سوزه تو رهد

سوزی دشت تیاته که چرای دلمه

 

                          *        *          *

 

 

تو،که شون وه شون افتو، زه دل سحر، ایی یاهی

شو ایی بو و مست ایی خوسی، به دل پل سیاهی

 

تو که دی بلال ،ایی خوندی،به کمینم ایی نشستی

دل دردین مه آخر  نخریدی به، یه شاهی

 

نه به زون عاشقونه ،نه به شعرم ایی بری ره

نه به مذهبت کشونیم نه به د ینم ایی بری، ره

 

همه چی- مه ،کرده غارت، او تیایه مست خینت

نه به دست گرز و خنجر ، نه که اردی و سپاهی

 

سی دل همیشه تنگم تو بلال بلاله سر کن

شونته هنی ایی بینم سی گریوه هام، پناهی

 

مو ز مار اویم زه، دریا،او زلال گهپ و آوی

ای کشی مونه وه حشکی، لوه تشنه جوره ماهی

 

 

 

 

                                           مونه ورد

 

 

دواره تش وه جونم، زی خیالت

همه هر چی غزل دارم حلالت

 

به حال خم مونه ورد و دیه، رو

جونم چه اخو دی چشم کالت

 

تو وه مو شوق پر زیدن ایی کردی

به بردی اشکنادن پر و بالت

 

مو هم چی تو هنی تو داره عشقم

به جونم تش نهاد او نال نالت

 

مو هی چی ،رو، به دیندات ایی برم ره

تو چی دریا ی عشقی خش و حالت

 

 

 

 

 

 

**دله دیوونه- شیرعلی کیانی قلعه سردی **

 

 

تا تیام وسته منه او، تی یله ، بی غشه تو

دله دیونه زه  پیش، وسته منه آتشه تو

 

ایی زنه گر،همه وخت،ازسرشوم تا دمه صحو

تن  خا کستر مو، سی بد نه  د لکشه  تو......

 

تش تونگت،منه جون،مینه گولالوم ،کره - دی

جر زنم ،وا- همه، اینو،که، بیام ور تشه تو

 

سرننادم وه زمین،تا که بخوسوم دله خش

چونکه دیدوم،منه خو،عکسه رخه مهوشه تو

 

بخدا،ار- بکشین یا که زنینوم،کده دار

نکنم قهرزه هردل خوریه  نا خش تو

 

به دو زلفون سیاهت،قسم وخاله لو- وت

پام،نهادوم،سره هرکی و،او- ویم،سرکشه تو 

 

چون،(کیانی) همه جا،وا – همه کس رهده کنار

اونچه منده وه دلس،برقه نگاهه خشه تو..

 

 

 

 

 

 

 

    ** ره رهدنت ملوسه ...........گودرز رزمگاه**

 

 

ره رهدنت ملوسه چی کوگه کوهسارون

هرصحو،ایی ری، سراو، با مشکه او، خرامون

 

تا ،ری تونه ، نی یشتوم،آلشت اویده حالوم

مو کشته ی تیاتم ای آهوی بیاوون

 

وا بورگله کمونت،گوهدی برو زه  دینوم

اما دله تو، بیدک،ازکارخوس پشیمون

 

گودوم بیو شیرینوم – دل دادمت بستیدی

اشنیدی ایی کلاموم وندی میون سره شون

 

هر چند که پیراویدم،وا-ویره تو،جوونوم

هرگزنرهده ویروم،حتی وه روزگارون

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پل سیام نشونه... حکیمه ظفری(تیدا)

 

 

ره کجه وا- بو- وریم، وختی دلامون تنگه

زنده یی، توم چه ایی ده، وختی پره نیرنگه

 

دل کجه بند، ایی بوهه ،وختی نداری یاری

غمته وا کی بگی ، نمنده دی غمخواری

 

همه شو بنگ ایکنی، خدا وه یارم بره سون

دست تینامه وه ترنه ها نگاروم بره سون

 

مو یه عمره تیه ره دیدن هومزونوم

هف شو وروزه که مندیره هم آشیونوم

 

نترم تیام بوندم رنگ ایی غریوه ها، بوم

بکنم(به که نوم) دل زتبارم منگ ایی غریوه ها ،بوم

 

نترم که بوی ایل و درگلس یادم نبوهه

غیرت همیشه جوش کرگلس یادم نبوهه     

 

سبلان ار بوخشن، وه یه چرخ تیه کالم

گرگر،مینس ایی پیچه ،داینی دای و دی بلالم

 

مو پل سیام نشونه بختیاری نجیبم

نبره ره و دلم کس نده هاشقی فریبم

 

ار چه خین دل تنگم گرگ ومیش روزگارم

خو ولی وا مو غریوه مو یه شهن کهنه کارم

 

هاشقی فیت تیاته بنیر کلوترم کن

بکشم وه گرز عشقت، مرغ بی بال وپرم کن

 

هوسم چنه ،یه دل سیر قد وبالا تونه دیدن

مین سرازیری دنیا، گیله چوخاته گرهدن

 

تشی که تیا تو ونده، روشناهی یه شوامه

ایی گی کافرم چه باکی که تیات بنی خدامه

 

شو و شو، مندیره ریتوم مه نازم کی ،ایایی

افتو روزای سردم ، سوزو سازم کی ایایی

 

تن ندادم وه غریوی، که تو وا موآشنایی

گر،گره سینه وه یادت، نگو چندی بی بفایی

 

مو پل سیام نشونه، بختیاری نجیبم

نبره ره و دلم کس، نده هاشقی فریبم

 

 

* سی چه مندوم.........استاد عبداللهی*

وه ، جا او سرد یا رون، سی چه مند وم

به ، وارگه سروه دارون، سی چه مند وم

 

مو، لشکی  بی  ثمر بی  سا و، و بی بر

وه، جایه او چنارون  سی ، چه  مند وم

 

مو، چشمه ، کور- وی،  ور سینه ی  گهر

وه، جا، توف توف کارون،سی چه مندوم

 

مو، سردی زمستون  ،   ر نگ  پا ییز

وه، اسم  ا و  بها رو ن ، سی چه مند وم

 

مو، دیندا- ما ل و لنگون ،  وا رگه- منده

وه، جا یه او سوا رون ، سی چه مندوم

 

مو، خاکشتر،  ز تش  مند ه  وه  چا له

وه، جا انگشته سهرون ، سی چه  مندوم

 

مو، ترسو ، کم  د ل و او- برده- چا له

وه، جا شیرونه دورون ،  سی چه مند وم

 

مو، حوشک وبی علف چی مازه ی ریت

وه، جا او سوزه زارون، سی چه مند وم

 

مو، برد-گوری ا م ، پا- و نده - پا هوم

وه، جا تلمیت  سوارون ، سی چه مند وم

 

مو، تشنه  دیدن  کهسار  کهرنگ

مو، بی او چشمه سارون، سی چه مند وم

 

مو، اشنیدوم  ، همه ، هیجا ر و امدا د

مو، چو قا بعده  بارون ، سی چه  مند و م

 

وه، دستم ، نه  تفنگی ، نه  خد  نگی

وه، زیره تیر با رون ، سی چه  مند وم

 

مو، وا ،  مست پتی، بی  یا ر و  یا و ر

میونه ،  نیشت ما رون، سی چه  مند وم

 

بد ین  د ستم همه  د ستا  گهو یل

مو، بی دست برارون، سی چه مند وم

 

دیه، نه گل بینو م ،  نه  گلستو ن

میون  پرزه  خارون ،سی چه مند وم

 

د یا ر بختیا ر ی  مند ه  ور  جا

منه، ایی شهرویرون، سی چه مند وم

 

ایی گو، (تهنا) ز خس، زه حا ل روزس

وه ،جا، او، نومدارون، سی چه مندوم

 

 

 

****

***کورش کيانی قلعه سردی

په چه دونی؟!

پس چه می دانی؟!

تو خو دردت نه كشيده به گرووني په چه دوني

توكه درد و اندوهت به گران باری نرسيده است

تَش به جونِت نَه نِشَسته كه به دوني ،په چه دوني

آتش به جانت ننشسته كه بداني ، پس چه مي داني

تو خو شَومَه نگدشتي مِنِه وارا و گُودارا

تو كه شبهاي مهتابي از وارگه ها وگدارها عبور نكرده ونگذشتي

تَشِ مِنْ لاشِتِه سَر اَو بِه نِشوني، په چه دوني

تاعطش خود را برسرچشمه ها فرو بنشاني پس چه مي داني

تو خو نَيدي گُولِ سُوهر و گول باوينِه بَهارون     

تو كه گلهاي سرخ( شقايقها) و بابونه ها را در بهار نديده اي

بِه دِرا مِنْ دَرِه ها ،تا كُوپِه زوني ،په چه دوني

كه در دره ها تا بالای زانو سر بر آورده اند پس چه مي داني ؟

تو خو وا گُول نَه نِشَستي مِنِه ساواتِه بَليتا         

تو كه با يار در سايه درختان بلوط ننشسته اي

كه بِني قَول و قراراتِه زَووني، په چه دوني

كه قول ووعده ها خود را زباني معين كني پس چه مي داني ؟

تو خو چوغاتِه نَه كِردي وَر و بِرنوتِه نُبردي    

تو كه چوغاي خود را نپوشيده وبرنويت را با خود نبرده اي

زين كُني اسب و بِري بِلگِه بُوروني په چه دوني

اسبت را زين كني وبه مراسم بله برون بروي پس چه مي داني

تونَه بيدي شَوِه پَلْ كَندَنِه تهمينه به وارا     

تو كه هنگام گيسوبران تهمينه در وارگه ها نبودي

گاگريوْ رُستم وسُهراوِ بِه خوني په چه دوني

تاسوگ سرود رستم وسهراب را بخواني پس چه مي داني

كُرِنِه دِشْمِنِه بَو كِه هن و پَلا داسِ بُريدِن    

پسر را دشمن پدر كردند و گيسوان مادرش را بريدند

سَرِ سُهراوه ِ بُوريدن به جَووني، په چه دوني

سر سهراب را در جواني بريدند پس چه مي داني

گرمسير بَرزِيَرُم كِرد وگُلُم مَندِ به سَرحد     

حال وهواي گرمسير مرا برزگر نموده و يار من در سردسير است

شِلْ شِلِ باد اِكُنِه نامه رِسوني په جه دوني

نوازش  و صداي باد برايم نامه رساني مي كند پس چه مي داني

تو خُو دردِت نكِشيده به گِروني پَه چه دوني                

توكه دردواندوهت به گران باری نرسيده است

تَش به جونِت نَنِشَسته كه بدوني په چه دوني

آتش به جانت ننشسته كه بداني ، پس چه مي داني

 

 

 

 

 

 

                                                                       ****

علی بهرامی

خال لو

خال لب

عاشقُوم کِردی و رهدی که مونِه تَو بُکُشه

 

من مالا مونه ایی چِن چِنَکِه چَو بکُشِه

 

فیت و غَل غَل زِ خوته، بو، هَمو بالاسری اُم

 

ملَِه هُم نی کُنی و خوی که مونِه اَو بکُشِه

 

به شِکال مو ایی یاهی و اِترسُم به خدا

 

تیرِ بُرگا تو مونِه زی ترِه  بِرنَو بکشِه

 

ماهی یه چَشمه تونُوم، وَستُمِه مِن کُورتِه دلِت

 

نکُنِه تیتِ بُوَندی مونِه مَندَو بکُشِه

 

به نِهِنگه تونُوم و دِین اِگِرت اَر بکُشیم

 

هو شِکالیِه که صید به مِنِ دَو بکُشه

 

لاشِ تَو دار تو داغِس به دلُم مَندِه بیَو

 

دستتِه ری مو بِکَش، نَل مونِه پندَو بکُشه

 

کی گُدِه زی همه قُوریت که خدا، وَندِه به ریت

 

مونِه او فِندلهِ ی خالِ کِلِ لَو بکُشه

 

وَستُمِه به پِر و پا پاکِ خدا وَختِ نُماز

 

یا تونِه زِم نگِرِه یا مونِه امشَو بکُشه

 

 

 

 

 

 

 

 

 

منابع:

1- هزار دنگ و دوندال (فرهنگ اشعار بومی بختیاریان)- دفتر اول- دنگ و دوندال (ترانه ها و سوگینه ها) - فرآوری و تدوین:اسکندر مقصودی   -   1370 

2- گل باوينه (دفتر شعربه زبان بختياري)- فريده چراغي(مميرا)-نشرصنوبر - اصفهان-1381

 تي به ره بيت وغزل هاي ايسانا هديم...

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید  

 

 

نظرات   

 
#1 Guest در تاریخ: شنبه 26 بهمن 1392 ، ساعت 05:11 ب ظ
این نظر توسط مدیریت حذف شده است.
 

ارسال نظر


کد امنیتی
بارگزاری مجدد

ورود به سایت

تازه‌های دانشنامه

حدیث

امام باقر (سلام الله علیه) : الدُّعاءُ يَرُدُّ القَضاءِ وقَد اُبرِمَ إبراماً. دعا، قضا را گر چه حتمى و قطعى شده باشد بر مى گرداند. میزان الحکمة : ج4 ص 19 ح 576

حاضرین در سایت

ما 68 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم